Ι
προσπάθησα να σκαρφιστώ κάτι εκεί ειδικά για εσένα,έφτασα μέχρι τα τέλη της αντοχής την μία
ασυναρτησία μετά την άλλη και αυτό το πομπώδες ύφος.διένυσα απίστευτα χιλιόμετρα μέχρι να φτάσω
σε μία μικρογραφία του βίου·αυτό είναι αποτυχία.προσπάθησα να κρατήσω τις φωνές σταθερές πειθήνιες
στο καλεσμά,οι λύκοι θα με κατατρέχουν όμοια με εσένα,φωνές της μοναξιάς και του τίποτα.
να γράψω για την πιθανή σου προσχώρηση τα γυαλιά και τα γένια,τον βαθύ συλλογισμό σου εκείνο
το ντελίριο που διασχίζει την ισορροπία.Τι ηλίθιος που ήμουν ένα σαράβαλο για ένα άλλο,ήταν ένας
ξερός κρότος και ο δικός σου απολογισμός ;
ήταν μέσα στο μυαλό μου να ψευδίσω την τρομερή φωνή σου, - ακόμη ονειρεύομαι ο κόσμος
όλο και ασχημαίνει ή - είναι λίγο χλωμή όμως έχει διαμαντένιο κορμί και όμορφα πόδια δεν νομίζω ότι θα την ρίξω
με μωρουδίσματα.. και πάνω από κάθε τι να πω πως σαν έκλαμψη απέναντι από ένα θολό καθρέφτη
θολό όσο και οι ενοχές ένας γδούπος στο πάγο θέλησες να ειπωθεί παραιτούμαι.
το σκέφτομαι και λέω θα ήταν κάτι ωραίο όπως γρατζουνώντας το πρώτο μου πρόσωπο
μοναχικοί πίνοντας το γάλα μας μία διαφωνία θα ήταν προτιμότερο ένας άγριος καβγάς με την παραίσθηση
περσόνα σου που τόσο δυσκολεύτηκε επίσης στην πατρολογία, να συσκεφτούμε που είχες
τρεις γυναίκες και κόρες νοσοκομεία και πανεπιστήμια που πόσο ανεβαίνεις και ακόμη πόσο πιο πάνω θα ήθελες
για όλες τις αγάπες σου και το προβληματισμένο μυαλό,
είμαι ένας ανόητος σίγουρα πιστοποιημένα επικεντρωμένος στην θαυμάσια πράξη με άφησαν πίσω,
να σου δώσω μία φοβερή σκέψη μερικές συλλαβές δεν μπορούν να τρυπήσουν κανένα ουρανό ούτε η αμετάκλητη
μανία, να σου πω πως το πρώτο σπουδαίο βιβλίο ήρθε μαζί με μία σημαντική γέννηση και μία κουκουβάγια
εγκατέλειψε το κλαδί της για άλλη γειτονιά ενώ το κεφάλι μου έτρεμε, φιλάνθρωποι και ακτιβιστές διαφωνούσαν
για την ονομασία των δρόμων και την φύση του αγώνα καθώς στα γονατά ένα βιβλίο απήγγειλες φωναχτά
τον φόβο για την αγάπη προστάτης με δάκρυα για την μόνιμη απώλεια και οράματα επαναλαμβανόμενα
σε ένα χαλασμένο δίσκο.παραμένει ένας ανόητος τοποθετημένος λάθος ,αρκετά νηφάλιος από το γραφείο του
θέλει να χαιρετίσει.
ΙΙ
σαν να είσαι αποφασισμένος ούτε μία νότα να χαράξουμε πέρα από την σκιά του ποταμού.το έναυσμα
από την πέτρα που χτύπησε κατευθείαν τον βυθό. περιμένοντας μέσα στο γρασίδι ελπίζοντας για κάτι.μία τελευταία
πράξη η ορμή ακολούθησε την καθορισμένη πορεία εκεί κοντά στο πλευρό σου. σκάλες και η πόρτα που οδηγεί
στην πίσω αυλή. έχω αρχίσει να τα βρίσκω σκούρα.χαλαρώνω έχοντας μία βόμβα δίπλα μου έτσι σιωπηλός
βρίσκω τα ίχνη μου μέσα στο χρόνο.κοιτάζω ψηλά και δεν είναι κανείς. μπήγοντας τα δαχτυλά καθώς ο ήλιος δύει
με μία ευγενική χειρονομία τι να πούμε. τα χωράφια συνορεύουν με δάση και κομμάτια αρχίζουν να ξεκολλούν.
το φως έρχεται από το παράθυρο τοποθετημένος λάθος το κρύο σκοτάδι έρχεται καταπάνω. είναι θέμα ειδικών όμως τι
χρειάζεται’- για παρέτεινε λίγο ακόμη το άγχος την κατάσταση. έχω κάπου στο δωμάτιο ένα παλιό ραδιόφωνο και
κατευθύνσεις που οδηγούν στο ίδιο σημείο. ήθελα να πω τρομερή στυγνότητα και αλκοολική τυραννία είδα,κρύβομαι.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου